sexta-feira, 21 de fevereiro de 2014

Susturun Silahları

Poem by Excellent Poet and my Friend Selim Doğruyol

"The Evolution Of The Peace" - Paulo Zerbato/10

"The Evolution Of Peace" - Paulo Zerbato/10

Susturun silahları,
Bombalar değil; yağmurlar yağsın,
Güneş yırtsın kara bulutları,
Ebemkuşağı sarsın...
Kuşlar özgürce çırpsın kanatlarını,
Masallar anlatsın anneler, 
Çiçekler açsın...

Bana ninni söyleyin,
Çocuklarınıza söyler gibi,
İçinde yusufçuklar havalansın...
Rengarenk güvercinler, 
İçinde annem olsun,
İçinde bal yapsın arı;
Yol göstersin barışa...
İçinde çocuklar olsun; siyah, beyaz, kızıl;
Ve hepsi "merhaba" desin güneşe.

Önder EREN

(görsel: Paulo Zerbato - "The Evolution Of The Peace")

Digital Art Discussion And Artwork by Paulo Zerbato

Judi Walters Originals – Discussing Everything Art
What is YOUR favorite Art Form?

"Mother Earth" - Paulo Zerbato/98

"Peace Of Mind" - Paulo Zerbato/11

"Tree Of Dreams" - Paulo Zerbato/10

Digital Art Discussion And Artwork by Paulo Zerbato

“Digital art is a general term for a range of artistic works and practices that use digital technology as an essential part of the creative and/or presentation process. Since the 1970s, various names have been used to describe the process including computer art and multimedia art, and digital art is itself placed under the larger umbrella term new media art”.

What do you think…?

There are so many wonderful digital artist today, but today, I want to share some work by Paulo Zarbato; born in Brazil, this amazing artist has worked with many mediums during his artistic journey; from finger painting in the dirt of his yard as a child, to painting murals on the walls of a high school as an adult high school teacher. The work I am sharing is only a tiny piece of his amazing on line gallery of work (
These pieces: Peace of Mind, Mother Nature, and Tree of Dreams, are a few of my personal favorites. Perhaps because they tell a story that my soul can hear. I have found that the pieces I create are most fulfilling when I am able to capture the feeling I have at the moment and translate it into my art in a way that will tell a story that another’s soul will hear and respond to. My Lupus pieces do this for me; and I hope they speak to others who suffer from auto immune disease or any type of disability (Below is my “Tears for the Sun – A Self Portrait”).
What do you think of Paulo’s work? What do you think of digital art in general? Is the digital paint brush as effective as the traditional paint brush in capturing colors and telling a story?
I believe it is. I believe an artist can use any type of media available (even finger painting in the yard) to tell their story and share their visions. Some of course are more lasting; famous oil paintings that tell the historic story of our world have been lovingly taken care of and treasured throughout the centuries; today, we have digital media that will theoretically last forever. Will it be treasured the same way as the old masters’?
I know that for me, going to the museum and seeing the great works up close and personal (sometimes yelled at by guards for looking TOO closely) is thrilling. Will it be the same for digital works? I think so. I sell my digital art in the form of giclee (prints on canvas) and think they are beautiful (if I do say so myself). When printed on a high quality, textured canvas, you can see the brush strokes and blending of colors quite like that of a traditional painting. I can only imagine that the world of online artist palettes will grow exponentially over the next decade as this medium becomes ever more popular with young and old artists alike (much less messy).
I would love your participation in this discussion. Share your thoughts, pros, cons, of digital artwork versus traditional paintings and drawings.
Have a colorful day!
Judi Walters

Check the link:

domingo, 9 de fevereiro de 2014

Χαμένοι στην απάθεια

My Illustration for the Bolg: Mpelalis Reviews

Χαμένοι στην απάθεια

Ένα από τα συμπτώματα της κοινωνικής νοσηρότητας, είναι η απάθεια. Είναι η αρρώστια εκείνη που στερεί την δυνατότητα για συμμετοχή, για δημιουργία και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο. Σε καταστάσεις γενικευμένης απάθειας, οι άνθρωποι απομακρύνονται από τις καταστάσεις που τους αφορούν, αισθανόμενοι ανήμποροι να παρέμβουν.
Έτσι, φτάνουν στο σημείο να νιώθουν κουρασμένοι για την ανάληψη οποιασδήποτε πρωτοβουλίας, προτιμώντας να εμπιστευτούν στα χέρια άλλων την ευθύνη. Αυτή η κατάσταση αφαιρεί οποιαδήποτε διάθεση για αλλαγή και για νέες αξίες. Ουσιαστικά από πιθανοί οραματιστές, οι άνθρωποι μεταλλάσσονται σε όντα εσωστρεφή και εγωπαθή, σε πολίτες “της τάξης και της ασφάλειας”.
Οι οικονομικοπολιτικές συνθήκες δεν είναι η μόνη ανάγνωση για αυτή την παθογένεια. Οι άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από το ίδιο το σύστημα. Έχουν προσκολληθεί στις αξίες του, στο χρήμα, έχουν εκπαιδευτεί να ακολουθούν κι όχι να ηγούνται. Έχασαν το πάθος τους, τον ενθουσιασμό, έπαψαν να θέλουν την υπέρβαση, την θέωση. Όχι όμως εκείνο το συναίσθημα αλαζονείας και ξιπασμού που φέρνει ο πλουτισμός. Αλλά  ο στόχος που ξεπερνά τα στενά όρια του στείρου ατομικισμού και που ποθεί την ελευθερία και την αυτονομία. Είναι εκείνο το προσωπικό “συμφέρον” που ευννοεί όμως και το σύνολο.
Το πάθος είναι απαραίτητο για την δημιουργικότητα. Η πολιτική πάλι, χρειάζεται το πάθος για τον οραματισμό μιας καλύτερης κοινωνίας. Πολιτική όμως που δεν γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων, με κουστουμαρισμένους υπαλλήλους των trusts, αλλά πολιτική ως εργαλείο βελτίωσης των συνθηκών ζωής.
Η απάθεια επίσης, δεν ευνοεί την αμφισβήτηση. Ας πούμε πως είναι το ναρκωτικό της συνείδησης, η λάσπη που θάβει την κριτική προς τις δομές και την άρχουσα τάξη. Είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη οποιασδήποτε ριζοσπαστικής σκέψης. Αν πιστεύεις τυφλά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να θες να το αλλάξεις. Αντιθέτως, η αμφισβήτηση θέτει τις προϋποθέσεις για να αγαπήσεις κάτι νέο.
Γιατί όμως οι άνθρωποι δεν θέλουν να έχουν την ζωή τους στα χέρια τους και εμπιστεύονται κάθε επαγγελματία πολιτικό; Γιατί τα θέματα που τους ενδιαφέρουν δεν γίνονται αντικείμενο άξιο προς υπεράσπιση και αντίθετα τα παρατάνε στις ορέξεις άλλων με διαφορετικά συμφέροντα; Πολλώ δε μάλλον να τους επιβραβεύουν και να εγκρίνουν τις τακτικές τους; Είναι ο άνθρωπος πλάσμα που ρέπει προς την εθελοδουλία; Γιατί δίνει ξανά και ξανά ψήφο εμπιστοσύνης σε ψυχανώμαλους;
Στην καπιταλιστική κοινωνία, οι αγνές επιθυμίες και το πάθος (όχι η εμμονή ν’ αγοράσω 40″ οθόνη) καταπνίγονται και είναι μέρος του εξουσιαστικού παιχνιδιού. Ποινικοποιούνται -ακόμη χειρότερα- ή καλουπώνονται σε ακίνδυνες απομιμήσεις. Διοχετεύονται δηλ. σε καταναλωτικά πρότυπα, σε life style και σε παρατάξεις. Ψεύτικες ανάγκες και αρνητικά συναισθήματα όπως ο φανατισμός και ο οπαδισμός, ουσιαστικά γεμίζουν τον άνθρωπο, αναπληρώνοντας το κενό που άφησε το ξερίζωμα του πάθους για την Ελευθερία.
Ταυτόχρονα, καλλιεργούνται memes θυματοποίησης και “θυσίας” των επιθυμιών. Εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να παίξουν ρόλους που να ταιριάζουν στο σύστημα, πετώντας την διάθεσή τους για αλλαγές. Δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς, ότι πιο εύκολα πείθεται κανείς να παλέψει για να εξασφαλίσει π.χ. καλύτερο μεροκάματο, από το να κερδίσει την θέση του να διαμορφώνει καταστάσεις.
Η απάθεια οδηγεί λοιπόν στον θάνατο, γιατί δεν υπόσχεται καμία βελτίωση, κανένα μέλλον και καμία εναλλακτική. Αποτελεί συστατικό χρήσιμο για μια εξουσία, καθώς φτιάχνει ορδές υπηκόων, που όχι μόνο δεν θα της εναντιωθούν, αλλά θα φτάσουν στο σημείο να την υπερασπιστούν.
Αδειάζοντας το άτομο από πάθος, το οδηγούν στην αναμόρφωσή του, γεμίζοντάς το με τα πάθη που εγκρίνει το σύστημα. Έτσι η απάθεια είναι μια κατάσταση κανονικότητας, που “σπάει” μόνο όταν χάσεις το αμαξάκι σου, την δουλίτσα σου και το ψυγείο σου.

Check The Link:

Erwartungen (4) im Hinblick auf eine ‘Perfekte Beziehung’

My Illustration for the Website: Aga's Reise in die Nichtigkeit

"Selfish Relationships" - Paulo Zerbato/11

Erwartungen (4) im Hinblick auf eine ‘Perfekte Beziehung’

Ich realisiere, wie ich mir ein Bild/Image über die ‘Perfekte Beziehung’ ausgemalt habe, sodass ich heute praktisch nicht wirklich lebe, sondern mehr eine Gestalt innerhalb eines ‘Gemäldes’ bin, und dass ich nicht nur mich Selbst, sondern auch meinen Potenziellen Partner/Partner darin gefangen halte – und von uns erwarte, uns ‘bild-konform’ zu verhalten.

Ich realisiere, wie ich über Jahre das ‘Wissen’ angesammelt habe, wie das Bild/Image auszusehen hat, und dass es heute eine Mischung aus Erinnerungen und Erfahrungen ist, die ich selbst angesammelt habe, aber auch mir vorgesetzten Bildern, wie zb. aus der Werbung, Medien, Geschichten, Büchern, Magazinen, von Freunden, Eltern, Institutionen, Religion usw.

Ich realisiere, dass meine heutige Teilnahme an und in einer Beziehung grundsätzlich daraus besteht, dass ich Erwarte, dass eine Beziehung genauso verläuft und stattfindet, wie ich sie mir ausgemalt habe – und wenn sie das nicht tut erlebe ich Konflikte und Zweifel als-mich und in-mir Selbst, weil mir zb. die Grundlage als ‘Wissen’ für eine Interpretation fehlt.

Ich realisiere auch, dass ich diese Konflikte und Zweifel unterdrücke und verdränge, aus Angst ich könnte die Vorstellung der ‘Perfekten Beziehung’ nicht ‘verwirklichen’ – was offenlegt in welchem Ausmaß ich der Sklave meiner Vorstellung/Erwartung geworden bin und dass ich bereit bin mich Selbst und meinen Poteinziellen Partner/Partner als die Wesen, die wir wirklich sind, zu manipulieren, zu unterdrücken und zu kompromittieren – nur um ins ‘rechte Bild’ zu passen, anstatt wahrhaft darauf bedacht zu sein, herauszufinden, ob wir als Wesen zueinander passen, bzw. wie wir uns als Wesen untersützen und fördern können.

Darin realisiere ich, dass ich eine Beziehung immer nur als Etwas ausgelebt habe, wo ich meine Vorstellungen und Erwartungen, aber NIEMALS mich als das ‘Selbst’ eins und gleich mit meinem Potenziellen Partner/Partner ausgelebt habe. Es ging also niemals darum herauszufinden ‘Wer wir wirklich sind’, sondern nur darum, ob wir das geeignete ‘Material’ für die Erschaffung des ‘Perfekten Bildnisses einer Beziehung’ waren.

Darin realisiere ich, dass wenn ich eine Beziehung angezweifelt habe, mein Anfangspunkt darin nicht die Betrachtung dessen war: Ob die Beziehung das Beste für uns als Wesen ist? – sondern immer im Hinblick welches ‘Bild’ wir abgeben, dass es eben nicht so verläuft, wie ich es mir ausgemalt habe, dass mein Potenzieller Partner/Partner sich nicht so verhält, wie ich es mir ausgemalt habe, dass es nicht meinen Erwartungen und Vorstellungen entspricht, wobei ich hier bemerken will, dass es nicht ‘falsch’ ist bestimmte Erwartungen oder Vorstellungen zu haben – wenn man eine Entscheidung in-sich und als-sich trifft, was man in einer Beziehung akzeptiert und erlaubt und was nicht – Und auf diesen Unterschied kommt es gewaltig an – hege ich bestimmte Wünsche und Erwartungen in Bezug auf meinen Potenziellen Partner/Partner aus, weil ich mich in Separation von mir Selbst innerhalb dieser Wünsche und Erwartungen selbst definiert habe? Möchte ich, dass mein Partner ‘zärtlicher’ ist, weil ich mir selbst ‘Zärtlichkeit’ als mich Selbst vorenthalte? Möchte ich geliebt werden, weil ich mich im Grunde nicht Selbst liebe? uä.

Ich verpflichte mich die Erwartungen als die Bilder/Images die ich im-und-als Bewußtsein abgespeichert habe, zu erforschen und alle Separation darin zu entlarven und sie mir selbst zu vergeben.

Ich verpflichte mich meine Erwartungen, Wünsche und Vorstellungen in Hinblick darauf zu erforschen, wie ich sie erschaffen habe, weil ich nur so mir die Macht gebe, Illusionen von Realitäten zu unterscheiden und ich wahrhaft entscheiden kann, welche Erwartungen ich als-mich Selbst beibehalten möchte, welche Konsequenzen diese Erwartungen für mich Selbst, für meinen Potenziellen Partner/Partner und für die Beziehung als solches haben.

Ich verpflichte mich mögliche Konflikte innerhalb einer Beziehung nicht zu scheuen, weil sie doch die Messpunkte dafür sind, ob ich und mein Potenzieller Parnter/Partner tatsächlich effektiv sind, im Sinne von, ob wir das Zeug haben das eigene Ego, das Selbst-Interesse zu überwinden, und bereit sind Wege und Lösungen zu finden, die uns eins und gleich als Wesen unterstützen und fördern – und damit auch die Prüfsteine dafür sind, ob die Beziehung das Beste für uns als Wesen ist.

Check the Link:

sábado, 8 de fevereiro de 2014

Dialogues And Resources On Nuclear, Nature And Society

My Illustration for the  website:

"Human Imminent Collapse" - Paulo Zerbato/11


CAMPAIGN: No to Dilution of Nuclear Liability

Check the link:

Gena Harriman

My Artwork for the Website:

"Tree Of Dreams" - Paulo Zerbato/10

Hello Mr. Zerbato,
Your work is truly inspiring! Thank you so much for sharing it with all of us.
I would like to expose my students to more organic expressions of their ideas. I teach high school students Adobe software in the Master Collection CS6 at Lincoln Park Academy, a public high school in Fort Pierce, Florida.
May I use your Tree of Dreams image at as the focal point of a website I am creating for my students?

Gena Harriman

Check the Link:


quinta-feira, 6 de fevereiro de 2014

terça-feira, 4 de fevereiro de 2014


Illustration for the Blog: Josecuadriello

"Multiple Personalities" - Paulo Zerbato/11

¿Quién nos hace ser quien somos? ¿Cómo nos describimos a nosotros mismos? ¿Quién nos dota de identidad?  ¿Somos y nos comportamos de la misma manera en todos nuestros contextos? ¿Podríamos llamarnos actores de nuestra identidad? ¿Qué  nos define como persona y nos diferencia de los demás? ¿Qué tanto revelamos de nosotros mismos y qué tanto se nos revela de regreso?

Responder a estas preguntas es una tarea difícil, y más al descubrir qué quizás en un 90 o 95% no somos quien creíamos que éramos. Esta afirmación viene fundamentada por varias explicaciones que nos dan los autores y la cual el sentido común las puede reafirmar.

La identidad nos hace únicos y nos diferencia de los demás. La personalidad en cambio puede ser imitada y aprendida, es como nos comportamos y pensamos en sociedad.

Nuestra identidad es una mezcla compleja entre el contexto en el que nos desenvolvemos, el núcleo familiar, las experiencias de vida y las personas con las que interactuamos a todo momento. También factores internos como lo es la genética, la etnicidad, la herencia cultural y educativa forman parte de esta identidad.

La gente normalmente se identifica con su nombre y género, algunos otros con su nacionalidad o rasgos característicos (gordo, flaco, usa lentes, barbón) Algunos suelen identificarse por su grado académico, religión y hasta preferencia sexual.

¿Cómo nos describimos?

Sería ridículo pensar que actuamos y nos comportamos de la misma manera en los diferentes escenarios en que nos movemos como humanos, personas, padres, hermanos, amigos, alumnos, parejas, etc.

Cuando nos describimos solemos acentuar los estados emocionales en que solemos manejarnos, como ser introvertidos, alegres, explosivos, juguetones, ordenados, etc. ¿Pero realmente es así como la gente nos ve? El libro nos aclara que no solamente tenemos una identidad sino que también la creamos en base a los demás, como si todo se tratara de una obra en la cual nosotros desarrollamos una serie de roles con diferentes objetivos.

Esto me lleva a pensar que todos tenemos una cierta tendencia a actuar dentro de ciertos escenarios muy específicos. Esto no nos hace mentirosos, bipolares o sociópatas, simplemente seguimos reglas morales para una mejor convivencia. Sería muy raro comportarte y hablar de la misma manera en que lo haces con tu madre que con tú directora del colegio. Todo lo hacemos por conveniencia o simplemente para no recibir un castigo (muy al estilo Pavlov…)

¿Qué tanto afecta el exterior como la publicidad, religión, medios audiovisuales, moda en tu forma de vestir, actuar y toma de decisiones y en qué porcentaje realmente somos nosotros quienes decidimos libremente todo eso? ¿Es posible escaparnos del sistema? A mi personal punto de vista es casi imposible, tendríamos que ser unos desadaptados sociales rayando en ermitaños para lograrlo.

El término “self” o traducido por mi como el “Yo interno” no se puede concebir sin las relaciones que entablamos con los demás. Necesitamos algo así como un espejo para reflejarnos y crearnos una identidad. La identidad siempre irá de la mano con la otredad para que exista.

En cuanto a las relaciones con los demás el capítulo nos habla de un punto importante, comparándonos con las cebollas por las diferentes capas que tiene y la forma en que nos vamos abriendo ante los demás. Estas capas se van desprendiendo poco a poco con ciertos grupos a partir de qué tanto decimos y recibimos de ellos. Mientras haya una reciprocidad en la comunicación nos sentiremos más cómodos al hablar de nosotros mismos (inner core).

¿Estamos moldeados por una sociedad? ¿Quién realmente nos dota de identidad? Podríamos llamarnos un producto del colectivo en el que nos desenvolvemos, el resultado de cómo es que nos percibe la gente para así crearnos una imagen poco real y fidedigna de nosotros. A esto los autores le llaman el “Yo simbólico” y en consecuencia llega otro término llamado el “Interaccionismo simbólico” qué no es otra cosa que la presión social que existe en nuestra toma diaria de decisiones. ¿Hasta qué punto dejamos de hacer las cosas por el famoso “qué dirán”?, y esto aplica a cualquier contexto, familia, amigos, trabajo, etc.

Lo grave de este asunto es las mil y un posibilidades qué tenemos para trascender y evolucionar como humanos, ciudadanos, amigos, pareja, etc. Y por el simple miedo, pena, vergüenza, inseguridad y demás, dejamos de tomar ciertas decisiones que pueden cambiar el rumbo de nuestra vida para bien. Creo que dejamos de ser seres “libres” para ser esclavos de nuestra propia sociedad y mal formada percepción.

Nos encajonamos tanto en nuestro papel o “performative self” que llegamos al grado de engañarnos solitos. Esto ya lo hacemos de manera sistemática sin consciencia alguna, la monotonía de nuestra vida y la presión del mundo se encargan de que nuestras capas más internas nunca vean la luz. Salimos a la vida con máscaras por miedo a salir lastimados, nos levantamos de la cama con inseguridades y pereza mental gracias a un auto-boicot inconsciente. Basamos algunas de nuestras acciones y decisiones para agradarle al otro en vez de seguir nuestro instinto, cuando yo creo que debería ser a la inversa.

Estas ideas sobre la identidad, la comunicación y las relaciones son sin lugar a duda una bendición en cuanto a la información que nos regalan. Entender cómo es que funciona una sociedad y como nos manejamos dentro de ella nos ayuda a conocernos más y entre más nos conocemos por consecuencia experimentamos menos sufrimiento e inseguridades. Comprender porqué es que actuamos como lo hacemos nos quita un costal de encima, nos libera de mucha basura mental que venimos cargando a lo largo de la vida por las falsas creencias implantadas por la misma sociedad.

Check the Link:

Mi Indítja El Agyunkban Az Előítéleteket?

Illustration for the Website: Life.Ma Gazin

Mi indítja el agyunkban az előítéleteket?

By Garami Erika

Előítéletek léteznek, de mitől és mit tehetünk ellene?

Arra a kérdésre, hogy egy átlagos, jó érzésű embernek mennyire könnyű előítéletektől mentesen, elfogulatlanul viselkedni egy csoportban, a pszichológiai tanulmányok igennel válaszolnak. A tudósok képesek „olvasni” álmainkban.

Az egyik legkevésbé vonzó, ám roppant kitartó tulajdonsága az emberi természetnek, hogy képesek vagyunk gyűlölni embertársainkat. A „fajok”, nemek kor szerinti negatív megkülönböztetés mind a közösségi élet szülötte – pontosabban torz szülötte – amelyet sajnálatosan táplálnak az előítéletek és a fanatizmus.

A csoportban élés, a csoporton belüli megfelelés igénye nagyon erős, ezen a téren még sok feltérképezni valója van a pszichológiának. Nem az szorul bizonyításra, hogy a saját csoportunkat mások elé helyezünk – erre a történelemből számtalan példát lehet hozni. Egy közelmúltban végzett kutatás azonban új szempontot bizonyított e témában: kimutatták milyen nagyon kevésre van szükség ahhoz, hogy embertársainkkal elfogultan bánjunk csak azért, mert egy bizonyos csoporthoz tartozunk.

Minden ilyen jelenség egy sor továbbit von maga utána valós életben, tehát nem kísérleti körülmények között. Amikor előítéletekkel találkozunk nap, mint nap, nehezen tudjuk magunkat függetleníteni a bennünket ért múltbéli hatásoktól vagy kulturális különbségektől. A kutatás célja annak megállapítása volt, hogy mi feltételezi a csoporton belüli előítéleteket, és mi készteti az átlagos józan gondolkodású egyént, hogy előítéletek miatt forduljon embertársa ellen.

A fenti kérdés megválaszolására az alábbi kísérletet végezték el: létrehoztak egy csoportot abból a célból, hogy megvizsgálják, hogyan viselkedünk egy csoport tagjaként még akkor is, ha a csoporton mesterségesen hozták létre. A mesterséges csoport tagjait olyan közös nevező alapján válogatták össze, mint például a szemszín, vagy, hogy kiknek tetszett ugyanaz a festmény, vagy akár sorsolással. Tehát semmi történelmi, kulturális vagy egy praktikus összekötő kapocs nem volt a csoport tagjai között.

A mesterségesen összeválogatott csoportot „minimális mintacsoportnak” nevezték el. Kiderült, hogy mindegy, mi a csoporttagság alapja, ha a tagok tudják, hogy odatartoznak. Miután megmondták a kísérletben résztvevőknek, hogy tartoznak csoporthoz, utána egyedül kellett eldönteniük, hogyan osszanak el jutalmat a csoport tagjai között. Ettől a ponttól kezdve a csoporttagság elvont fogalom. Senki nem látható, a csoporttagok és maguk a csoportok is névtelenül egy számot kaptak. (Pl. az „A” csoport 44-esszámú tagja 10 pontot kap.) Az odaítélt pontokat át lehet váltani

Az nem okozott meglepetést, hogy a saját csoporton belüli tagok többet kaptak egymástól. Ami meglepő, hogy igyekeztek minél nagyobbá tenni a csoportok közötti különbséget még annak árán is, ha esetleg saját csoportjuk így kevesebb ponthoz jut.

A mechanizmus még ebben a mesterséges környezetben is működik. A csoporttagok tudták, hogy a csoportokat gyakorlatilag véletlenszerűen válogatták össze közvetlenül a kísérlet előtt, és a fel is fognak oszlani a kísérlet után. Azt is tudták, hogy az adott pontszámok önmagukat nem érintik, saját magukat nem pontozhatták. Ennek ellenére még ez a természetellenes helyzet is elegendő volt a kivételezés felélesztésére.

Ebből azt a következtetést vonták le a kísérletet végző tudósok, hogy még a legkisebb jel is elegendő ahhoz, hogy embertársainkkal másképp bánjunk, mint saját közösségünk, csoportunk tagjaival. Ezek alapján a csoport részrehajlása legalább olyan fontos, mint maga a kategorizálás ténye. Ha a világot igazságosabbá akarjuk tenni, akkor folyamatosan résen kell lennünk és nem engedni azt, hogy ösztöneink működni kezdjenek.

Check the link:

Subliminal Messages You're Sending That’are Guaranteed to Lose Business

Illustration for the Blog: Speak For Yourself To Make More Money

Situation: Attending an Executive Board Meeting for your trade association

Comment by VP of Marketing: “We’re a best kept secret in the market place.”

AGGHHHHH: That’s what happened last week at my trade association board meeting.

Quick Save: Stop saying: “Best kept secret.”

Long-term Save: Reframe your brain – stop thinking you’re a best kept secret.

Epiphany: Don’t sublimally self negate your association, corporate team, shareholders, board of directors, project, professional service, or yourself.

Speak For Yourself® Take Away: Listen to what you are saying AND thinking. If it’s negative stuff, ask yourself if it’s legit. If it IS, then work on whatever it is on your own time. Once resolved, reframe your brain. You can’t control what others think; but you can control what YOU are thinking and saying.

Check the link:

Related Posts with Thumbnails